น้ำตามันไม่สามารถหยุดไหลได้...
posted on 06 Sep 2010 14:33 by papa-paris in Diary
http://ged339.exteen.com/20100905/diary
จากที่ได้ไปอ่านข่าวในบล็อกลูกเกดตามด้านบน
ข่าวที่ทำเอาสะเทือนใจ
ไม่ใช้แค่ลูกเกดเท่านั้น ผมเองก็สะเทือนใจไม่น้อย
ถึงแม้พี่เขาจะไม่ใช้พี่จริงๆของผม
ถึงแม้จะรู้จักพี่ผ่านลูกเกดอีกที่
และเราแค่มีสิ่งที่เชื่อมโยงกันแค่รุ่นพี่รุ่นน้องที่เรียนโรงเรียนเดียวกัน
ถึงแม้ว่าผมจะเคยไปบ้านพี่เขา 3 - 4 ครั้ง ตอนช่วงไปหาลูกเกด
ได้ไปกินมาม่าชามเดียว...ได้ไปชิมหมูทอดเค็มๆที่เหลือ
ถึงแม้จะไม่ได้รู้จักพี่เขามาก...
แต่พี่เขาคือแรงบันดาลใจของผม
พี่คือปรมาจารย์ที่ผมนับถือ
พี่คือจุดเริ่มต้นของความคิดสร้างสรรค์ของไอ้คนสมองทึบ
พี่คือคนที่ทำให้ผมรู้จักคำว่านิยายไม่มีขอบเขต
นิยายคือความฝันความจินตนาการที่ไม่มีขอบเขต
พี่คือแบบอย่างที่ผมเดินตาม...พี่คือทุกอย่างของความฝันของผม
ถึงไม่ได้เจอพี่ผมก็ไม่เคยลืมว่าผมรักในการอ่านการเขียนนิยายเพราะอะไรเพราะใคร
ได้โปรดเถอะ...ขอให้พี่หายป่วย
ขอให้เราติดต่อพี่ได้
ผมอยากไปฟังนิยายของพี่...อยากไปนั่งดูพี่เล่นเกมส์
อยากไปกินมาม่าด้วยอีกครั้ง...อยากเห็นรอยยิ้มที่มีความสุข
อยากกับไปลูบผมยาวๆที่ผมพูดตลอดว่ามันยาวสลวย
อยากเข้าไปกอดแล้วคุกเขานอมนับปรมาจารย์เหมือนตอนแรกที่เคยทำ
พี่ไม่ได้ว่าอะไรทั้งๆที่ผมทำแบบนั้นอยู่หน้าประตูโรงเรียน
ออกอาการอายสุดๆทั้งคนทำทั้งคนรับ
แต่พี่ก็ยังหันมายิ้มให้เสมอ
ลูกเกดถามว่าเราต้องทำยังไง
ผมว่าตอนนี้มีเพียงอย่างเดียวที่เราทำได้
เราต้องติดต่อพี่เขาให้ได้ซะก่อน
ติดต่อได้จะว่ายังไงก็เป็นอีกเรื่อง
ขอพรแด่ทุกสรรพสิ่ง
ขอให้พี่ปลอดภัยและหายป่วยเร็วๆ
[PaPa - Paris]